از آسيب‏هاى مهم در فرهنگ مهدويت، تفسيرها و برداشت‏هاى نادرست از موضوعات اين فرهنگ اسلامى است. تحليل نادرست و ناقص از روايات به دريافت غير صحيح مى‏انجامد كه چند نمونه از آن را بيان مى‏كنيم.

 1. برداشت غلط از مفهوم «انتظار» سبب شده است كه بعضى گمان كنند كه چون اصلاح جهان از فسادها به دست امام عصرعليه السلام خواهد بود ما در برابر تباهى‏ها و ناهنجارى‏ها هيچ وظيفه‏اى نداريم و بلكه ممكن است گفته شود كه براى نزديك شدن ظهور امام مهدى‏عليه السلام بايد براى ترويج بدى‏ها و زشتى‏ها در جامعه اقدام كنيم!! اين انديشه نادرست در مقابل ديدگاه قرآن و اهل بيت‏عليهم السلام است كه امر به معروف و نهى از منكر را از وظايف حتمى هر مسلمان مى‏داند.

 بنيانگذار جمهورى اسلامى حضرت امام خمينى(ره) در نقد اين ديدگاه فرموده‏اند:

 ما اگر دستمان مى‏رسيد، قدرت داشتيم بايد برويم تمام ظلم‏ها و جورها را از عالم برداريم تكليف شرعى ماست. منتهى ما نمى‏توانيم. اين كه هست اين است كه حضرت [امام مهدى‏عليه السلام‏] عالم را پر مى‏كند از عدالت؛ نه شما دست برداريد از اين تكليفتان، نه اين كه شما ديگر تكليف نداريد.(1)

 ايشان همچنين در ادامه بيانات خود فرموده‏اند:

 [آيا] ما بر خلاف آيات شريفه قرآن دست از نهى از منكر برداريم؟ دست از امر به معروف برداريم و توسعه بدهيم گناهان را براى اين كه حضرت بيايند؟!(2)

 لازم به ذكر است كه ما در ابتداى بحث «انتظار» درباره معنى صحيح انتظار سخن گفتيم.

 2. بعضى از ظاهر بعضى از روايات اينگونه برداشت كرده‏اند كه هر قيامى قبل از قيام امام مهدى‏عليه السلام محكوم و مردود است بنابراين در برابر قيام و انقلاب شكوهمند اسلامى ايران كه قيامى بر ضدّ طاغوت و استكبار و در جهت برقرارى احكام الهى بوده است موضع نادرستى گرفته‏اند.

 در پاسخ بايد گفت كه اجراى بسيارى از احكام اسلامى مانند اقامه حدود و قصاص و نيز جهاد با دشمنان و مبارزه فراگير با فساد جز با تشكيل حكومت اسلامى ممكن نيست، بنابراين تلاش براى برقرارى نظام اسلامى كارى پسنديده و مورد قبول است و نهى از قيام در بعضى از روايات به معنى شركت در قيام‏هاى باطل كه انگيزه الهى ندارد و يا قيام‏هايى كه بدون توجه به شرايط و زمينه‏هاى لازم انجام مى‏گيرد و يا حركت‏هايى كه به عنوان قيام مهدوى شروع مى‏گردد، مى‏باشد. نه اينكه هر انقلاب و حركتى كه در مسير اصلاح جامعه است مردود شمرده شود.(3)

 3. يكى ديگر از برداشت‏هاى غلط در فرهنگ مهدويت، نشان دادن چهره خشونت‏آميز از امام مهدى‏عليه السلام است.

 بر خلاف تصوّر بعضى افراد كه مى‏انديشند امام مهدى‏عليه السلام با شمشير عدالت، دريايى از خون به راه مى‏اندازد و بسيارى را از دم تيغ عبور مى‏دهد؛ امام عصرعليه السلام مظهر رأفت و رحمت پروردگار است و مانند پيامبر بزرگوار اسلام‏صلى الله عليه وآله ابتدا همگان را با بيان روشن و دلائل آشكار به اسلام و قرآن مى‏خواند و اكثر مردم دعوت آن حضرت را پاسخ مى‏دهند و به او مى‏پيوندند. بنابراين امام‏عليه السلام تنها با مخالفان سرسخت كه آگاهانه از پذيرفتن حق سرباز مى‏زنند و جز زبان شمشير نمى‏فهمند با سلاح برخورد مى‏كند

1) صحيفه نور، ج 20، ص 196.

2) همان.

3) براى اطلاع بيشتر درباره اين موضوع به كتاب «دادگستر جهان» نوشته «ابراهيم امينى»، ص 254 تا 300 مراجعه شود

فرمود: هر كه خود را به وسيله خداوند بى نياز بداند مردم محتاج او خواهند شد و هر كه تقواى الهى را پيشه خود كند خواه ناخواه، مورد محبّت مردم قرار مى گيرد گرچه مردم خودشان اهل تقوا نباشند.