كجاست آن كه - جهان - چشم به راه او دوخته تا كژى و ناراستى را راست‏گرداند؟

كجاست آن كه براى گسستن ريشه ستم گران آماده شده است؟

كجاست آن كه اميدها به سوى او رود تا بنياد ستم و بيداد بر كند؟

كجاست آن كه اندوخته شده تا فريضه‏ها و سنت‏هاى دين را نو گرداند؟

كجاست آن كه گزيده شده تا دين و آيين را - به اصل خود - بازگرداند؟

كجاست آن كه آرزويش داريم كه قرآن و احكام آن را زنده كند؟

كجاست بُرنده شاخساران ستم و تفرقه؟

كجاست محو كننده نشانه‏هاى كژروى و هواپرستى؟

كجاست عزيز دارنده دوستان و خواركننده دشمنان؟

كجاست آن آينه خدا كه دوستان به سويش روى آرند؟

بسم الله الرحمن الرحيم . خداوند ما و شما را از فتنه‏ها نگاهدارد و بما و شما روح يقين موهبت كند، و از سوء عاقبت باز دارد. خبر ترديدى كه گروهى از شما در امر دين نموده‏ايد، و شك و تحيرى كه درباره صاحبان امر خود بدل آنها راه يافته است ، بمن رسيد، ما از اين موضوع بخاطر شما غمگين شديم نه بخاطر خودمان و درباره شما ناراحت شديم نه درباره خودمان زيرا خدا با ماست و جز بخدا به هيچكس نيازى نداريم و حق با ماست و بنا بر اين كسيكه از اطاعت ما سرباز مى‏زند، ما را بوحشت نمى‏اندازد. ما اثر صنع خدائيم و مردم بطفيل و جود ما ، موجود گشته‏اند.

اى مردم ! چرا دچار ترديد گشته و در حال تحير مطلب را بر خود مشتبه مى‏سازيد. آيا نشنيده‏ايد كه خدا مى‏فرمايد: يا ايها الذين آمنوا اطيعوا الله و اطيعوا الرسول و اولى الامر منكم يعنى : اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، خدا و پيغمبر و صاحبان امر خود را، اطاعت كنيد؟

نمى‏دانيد كه در اخبار رسيده است كه حوادثى براى ائمه ، گذشته و آينده شما روى مى‏دهد، و آيا نديده‏ايد كه خداوند از زمان حضرت آدم تا زمان امام حسن عسكرى سنگرهائى براى شما قرار داده كه به آنها پناه بريد و علائمى مقرر داشته تا بوسيله آن هدايت شويد؟ بطوريكه هر گاه يكى از آن علامتها پنهان شود علامت ديگرى ظاهر مى‏گردد و هر وقت ستاره اى غروب كند؛ ستاره ديگرى مى‏درخشد؟

پس وقتيكه امام حسن عسكرى (ع) رحلت فرمود: گمان كرديد كه خداوند دين خود را باطل كرد، و رشته واسطه ميان خود و بندگانش را قطع نمود؟ نه . چنين نبوده . و تا روز رستخيز و ظهور امر خدا كه مردم او را نمى‏خواهند ، هم چنين نخواهد بود.

امام گذشته با سعادت رحلت فرمود و همچون پدران بزرگوارش از دست مردم رفت، وصيت و علم و فرزند و جانشين او در ميان ما است و جز ظالمان گناهكار كسى راجع به منصب و مقام امامت وى با ما نزاع ندارد و جز منكر كافر كسى ادعاى اين منصب بزرگ را نمى‏كند.

اگر محبت به شما نداشتيم و صلاح شما را نمى‏ديديم و بخاطر ترحم و شفقت بر شما نبود، گفتگوى با شما را ترك مى گفتيم ... و صلى الله على محمد النبى و آله و سلم تسليماً.

آقا امام زمان (عج) فرمودند :

سيد محمد صدر پس‌ از بررسي‌ رواياتي‌ كه‌ بر گرفتن‌ جزيه‌ و يا نگرفتن‌ آن‌ از اهل‌ كتاب‌ دلالت‌ مي‌كنند مي‌نويسد:

به‌ هر حال‌ اين‌ بحث‌ تنها منحصر به‌ كساني‌ خواهد بود كه‌ بر آيين‌ يهوديت‌ و نصرانيت، باقي‌ مانده‌اند و با وجود فرصت‌هاي‌ فزاينده‌ و تأ‌كيد فراواني‌ كه‌ بر انتشار دين‌ اسلام‌ در ميان‌ تمامي‌ انسان‌ها وجود دارد، اين‌ گروه‌ در آن‌ روز تعداد اندكي‌ خواهند بود.

آيت‌ الله‌ مكارم‌ شيرازي‌ در اين‌ باره‌ مي‌نويسد:

با توجه‌ به‌ اين‌ كه‌ در دوران‌ حكومت‌ آن‌ مصلح‌ بزرگ، همهِ‌ وسايل‌ پيشرفته‌ ارتباط‌ جمعي‌ در اختيار او و پيروان‌ رشيد اوست‌ و با توجه‌ به‌ اين‌ كه‌ اسلام‌ راستين‌ با حذف‌ پيرايه‌ها، كشش‌ و جاذبه‌اي‌ فوق‌العاده‌ دارد، به‌ خوبي‌ مي‌توان‌ پيش‌بيني‌ كرد كه‌ اسلام‌ با تبليغ‌ منطقي‌ و پيگير، از طرف‌ اكثريت‌ قاطع‌ مردم‌ جهان‌ پذيرفته‌ خواهد شد و وحدت‌ اديان‌ از طريق‌ اسلام‌ پيشرو عملي‌ مي‌گردد.

                         امام جعفرصادق (ع) در تفسير آيه62 سوره نمل مي فرمايد:

«امّن يجيب المضطرّ اذا دعاه و يکشف السّوء و .....» آيا کسي هست که به فرياد بيچاره در وقت ناله اش جواب دهد و رفع نگرانيها را نمايد ؛ فرمود: اين کلام در مورد قائم وارد شده و اوست که هر لحظه خدا را مي خواند براي دفع دشواري و به زودي پروردگار، وي را بر کرسي اقتدار جهاني مي نشاند.

 
                           

قيام اصلاح طلبانه امام خمينى، تبلور و نماد انتظار مردم براى ظهور نجات دهنده مستضعفان و ستم پيشگان از دست دنيا مداران فاسد و ستمگر بود.

خانم تداسكاچ پل در مقاله خود، به اين امر مهم اشاره كرده، مى‏نويسد:

(( ... نقش امام خمينى، به عنوان يك كانون مركزى براى رهبرى انقلابى، پژواكى از انتظار مداوم مردمى براى ظهور دوباره امام دوازدهم را در خود داشت؛ امامى كه مدّت‏ها قبل، از انظار پنهان گشته بود تا در زمانى كه يك اسلام كامل - عنوان مقطع نهايى سير تاريخ - پديد آيد، او بار ديگر به جهان مرئى باز گردد)).

امام با تلفيق چندين مؤلّفه مهم - به خصوص با تأكيد بر وظيفه انقلابى شيعيان در عصر غيبت - پيام آور تازه‏اى از انتظار ظهور امام عصر(عج) بود.

امام خمينى با توجّه به چند مؤلّفه اساسى زير، رهبرى قيام اصلاح طلبانه را بر عهده گرفت:

1- ارائه نظريّه ((ولايت فقيه)) و بايستگى حكومت براى فقيهان در زمان غيبت امام عصر(عج): ((همين ولايتى كه براى رسول اكرم(ص) و امام در تشكيل حكومت و اجرا و تصدّى هست، براى فقيه هم هست))

امام راحل (ره) فرموده است: ((اعتقاد به ضرورت تشكيل حكومت و برقرارى دستگاه اجراء و اداره، جزئى از ولايت است؛ چنان كه مبارزه و كوشش براى آن هم از اعتقاد به ولايت، [ناشى‏] مى‏شود)).

دكتر حشمت زاده، در كتاب خود تصريح مى‏كند كه امام - برخلاف نظر عده‏اى - ضرورت برقرارى حكومت اسلامى را به شكل كاملى تبيين فرموده است:

((على رغم آن كه بسيارى، عملاً و نظراً بر اين باور بودند كه در عصر غيبت و قبل از ظهور امام زمان (عج)، حكومت اسلامى مقدور نيست؛ امام خمينى كانون توجّه و تبليغ را بر ضرورت برقرارى حكومت اسلامى قرار داده بود؛ زيرا حكومت را منشأ و ريشه اصلى صلاح و فساد جامعه مى‏دانستند...)).

2. نامشروع شمردن رژيم‏ها و نظام‏هاى سياسى موجود (به خصوص رژيم ظالم و مستبدّ پهلوى) و لزوم اجراى احكام اسلامى به دست مسلمانان؛

پرفسور حامد الگار در اين زمينه مى‏نويسد:

((يكى از مهم‏ترين نقش‏هاى آيت الله خمينى [در سير اين مبارزات‏] كه حتماً بايستى بدان توجّه داشت، اين است كه ايشان مسأله را اساساً و تماماً، به شكل نامشروعيّت ذاتى هر گونه اقتدار سياسى در زمان ((غيبت)) مطرح ساختند. ايشان طىّ يك سلسله سخنرانى‏ها و درس‏هايى تحت عنوان ((حكومت اسلامى))، مى‏گويند كه آيا غيبت امام بدين معنا است كه اجراى احكام شريعت را بايد تعطيل كرد؟ روشن است كه نه و براى اين كه احكام شريعت به اجرا در آيند، پس بايد كسانى باشند كه آن را اجرا كنند...)).

3. تبيين معنا و مفهوم صحيح و درست از انتظار (مبنى بر تلاش، اميد، قدرت يافتن و...)؛ از نظر امام خمينى (ره)، انتظار زمانى مفهوم واقعى و اساسى خود را پيدا مى‏كند كه با اميد به قدرت يافتن اسلام معنا شود. ايشان مى‏فرمايد: ((انتظار فرج، انتظار قدرت اسلام است و بايد كوشش كنيم تا قدرت اسلام در عالم تحقُّق پيدا كند و مقدّمات ظهور، إنْ شاءالله، تهيّه شود)).

از نظر ايشان انتظار فرج، زمانى معناى واقعى خود را مى‏يابد كه منتظر، در جهت منويّات حضرت ولىّ عصر(عج) تلاش مى‏كند؛ ولو اين كه موفّقيّت واقعى در پياده شدن اين نظريات، به زمان ظهور امام معصوم برگردد)).

ايشان مى‏فرمايد: ((البته اين پر كردن دنيا از عدالت، اگر مى‏توانستيم مى‏كرديم؛ امّا چون نمى‏توانيم بكنيم، ايشان بايد بيايند)).

4. آگاهى بخشيدن به مردم، در جهت ايجاد آمادگى و زمينه سازى براى ظهور حضرت مهدى (عج)؛ حضرت امام(ره) فرموده‏اند:

((اميد است كه اين انقلاب، جرقه و بارقه‏اى الهى باشد كه انفجارى عظيم در توده‏هاى زير ستم ايجاد نمايد و به طلوع فجر انقلاب مبارك حضرت بقيةالله - أرواحنا لتراب مقدمه الفداء - منتهى شود)).

منبع : مقاله انتظار و انقلاب - رحیم کارگر

 «انتظار» امرى فطرى است و براى همگان درهر قوم و آيينى كه باشند وجود دارد اما انتظارهاى معمولى كه در جريان زندگى افراد و حتّى جامعه‏ها وجود دارد هر اندازه بزرگ و با اهميت باشد در مقايسه با انتظار موعود جهانى، كوچك و بى مقدار است زيرا كه انتظار ظهور او ويژگى‏هاى خاص خود را دارد:

 انتظار مهدى‏عليه السلام انتظارى است كه از ابتداى عالم آغاز شده است يعنى از زمان‏هاى بسيار دور، انبياء و اولياء نويد ظهور او را داده‏اند و در زمان‏هاى نزديك‏تر، همه امامان ما، آرزوى روزگار دولت او را داشته‏اند.

 امام صادق‏عليه السلام فرمود:

 اگر او را درك مى‏كردم، تمام عمر به او خدمت مى‏كردم.

 انتظار مهدى‏عليه السلام، انتظار مصلح جهانى است. انتظار حكومت عدل جهانى است و انتظار تحقق همه خوبى‏ها است. در اين انتظار، بشريت چشم به راه است تا آنچه را بر اساس فطرت پاك خدايى، در آرزوى آن بوده و هيچگاه به صورت كامل به آن دست نيافته است، ببيند و مهدى‏عليه السلام همان است كه عدالت و معنويّت، برادرى و برابرى، عمران و آبادى زمين و امنيت و صلح و عصر شكوفايى عقل و دانش بشرى را براى انسان‏ها به ارمغان مى‏آورد و برچيدن بساط استعمار و بردگى انسان‏ها و نفى هر گونه ستم و ستمگرى و رهايى اجتماع از انواع فسادهاى اخلاقى، ره آورد حاكميّت اوست.

 انتظار مهدى‏عليه السلام انتظارى است كه تنها با فراهم شدن زمينه‏هاى شكوفايى آن، خواهد شكفت و آن زمانى است كه همه انسان‏ها در طلب منجى و مصلح آخر الزمان باشند. او مى‏آيد تا با همكارى و هميارى يارانش عليه بدى‏ها قيام كند نه اينكه تنها با معجزه كار جهان را سامان دهد.

 انتظار مهدى‏عليه السلام در منتظرانش شوق يارى و همراهى او را ايجاد مى‏كند و به انسان هويّت و حيات مى‏بخشد و او را از پوچى و بى هدفى نجات مى‏دهد.

11ـ اقوام اروپاى مركزى در انتظار ظهور «بوخص» مى باشند.

12 ـ اقوام آمريكاى مركزى معتقدند كه: «كوتزلكوتل» نجات بخش جهان، پس از بروز حوادثى در جهان، پيروز خواهد شد.

13 ـ چينى ها معتقدند كه «كرشنا» ظهور كرده، جهان را نجات مى دهد.

14 ـ زرتشتيان معتقدند كه: «سوشيانس» (نجات دهنده بزرگ جهان) دين را در جهان رواج دهد، فقر و تنگدستى را ريشه كن سازد، ايزدان را از دست اهريمن نجات داده، مردم جهان را هم فكر و هم گفتار و هم كردار گرداند.

15 ـ قبايل «اى پوور» معتقدند كه: روزى خواهد رسيد كه در دنيا ديگر نبردى بروز نكند و آن به سبب پادشاهى دادگر در پايان جهان است.

16 ـ گروهى از مصريان كه در حدود 3000 سال پيش از ميلاد، در شهر «ممفيس» زندگى مى كردند، معتقد بودند كه سلطانى در آخرالزمان با نيروى غيبى بر جهان مسلّط مى شود، اختلاف طبقاتى را از بين مى برد و مردم را به آرامش و آسايش مى رساند.

17 ـ گروهى ديگر از مصريان باستان معتقد بودند كه فرستاده خدا در آخر الزمان، در كنار خانه خدا پديدار گشته، جهان را تسخير مى كند.

18 ـ ملل و اقوام مختلف هند، مطابق كتاب هاى مقدّس خود، در انتظار مصلحى هستند كه ظهور خواهد كرد و حكومت واحد جهانى را تشكيل خواهد داد.

19 ـ يونانيان مى گويند: «كالويبرگ» نجات دهنده بزرگ، ظهور خواهد كرد، و جهان را نجات خواهد داد.

20 ـ يهوديان معتقدند كه در آخر زمان «ماشيع» (مهدى بزرگ) ظهور مى كند و ابد الآباد در جهان حكومت مى كند، او را از اولاد حضرت اسحاق مى پندارند، در صورتى كه «تورات»، كتاب مقدّس يهود، او را صريحاً از اولاد حضرت اسماعيل دانسته است.

21 ـ نصارا نيز به وجود حضرت مهدى(عليه السلام) قايلند ومى گويند: او در آخر الزمان ظهور خواهد كرد و عالم را خواهد گرفت، ولى در اوصافش اختلاف دارند. 

آنچه از نظر خوانندگان گرامى گذشت ـ گرچه همه آنها با حضرت مهدى(عليه السلام)كاملاً تطبيق نمى كند و حتّى برخى از آنها اصلاً با مهدى موعود اسلام وفق نمى دهد. ـ از يك حقيقت مسلّم حكايت مى كند و آن اين كه:

اين افكار و عقايد و آرا كه همه آنها با مضمون هاى مختلف، از آينده اى درخشان و آمدن مصلحى جهانى در آخر الزمان خبر مى دهند، نشانگر اين واقعيّت است كه همه آنها در واقع از منبع پر فيض وحى سرچشمه گرفته است، و لكن در برخى از مناطق دور دست كه شعاع حقيقت در آنجا كمتر تابيده است در طول تاريخ به تدريج از فروغ آن كاسته شده، و فقط كلّياتى از نويدهاى مهدى موعود و «مصلح جهانى» در ميان ملّتها به جاى مانده است.

البته سالم ماندن اين نويدها در طول قرون متمادى، خود بر اهميّت موضوع مى افزايد، و مسأله «مهدويّت» و ظهور مصلح جهانى را قطعى تر مى كند.

بنابراين، عقيده به ظهور مبارك حضرت مهدى(عليه السلام) در آخر الزمان يك عقيده عمومى است و اگر كلمه «مهدى» و واژه هاى ديگر را ـ كه پيروان ساير اديان و مذاهب مختلف جهان بر آن حضرت اطلاق مى كنند ـ از قالب اصطلاح اختصاصى آنها درآوريم، و آن حضرت را «نجات بخش بزرگ آسمانى» يا «مصلح جهانى» و يا «رهايى بخش غيبى» بناميم، اختلاف اسمى هم رفع مى شود.

منبع :

مسأله عقيده به ظهور مصلحى جهانى در پايان دنيا امرى عمومى و همگانى است، و اختصاص به هيچ قوم و ملّتى ندارد. سر منشأ اين اعتقاد كهن و ريشه دار، علاوه بر اشتياق درونى و ميل باطنى هر انسان ـ كه به طور طبيعى خواهان حكومت حقّ و عدل، و برقرارى نظام صلح و امنيّت در سرتاسر جهان است ـ نويدهاى بى شائبه پيامبران الهى در طول تاريخ بشريّت به مردم مؤمن و آزادى خواه جهان است.

تمام پيامبران بزرگ الهى در دوران مأموريّت الهى خود به عنوان جزيى از رسالت خويش به مردم وعده داده اند كه در آخر الزمان و در پايان روزگار، يك مصلح بزرگ جهانى ظهور خواهد نمود و مردمان جهان را از ظلم ظالمان و ستم ستمگران نجات خواهد داد و فساد، بى دينى و بى عدالتى را در تمام جهان ريشه كن خواهد ساخت و سراسر جهان را پر از عدل و داد خواهد كرد.

سيرى كوتاه در افكار و عقايد ملل مختلف جهان مانند: مصر باستان، هند، چين، ايران و يونان و نگرش به افسانه هاى ديگر اقوام مختلف بشرى، اين حقيقت را به خوبى روشن و مسلّم مى سازد كه همه اقوام مختلف جهان با آن همه اختلاف آرا، عقايد و انديشه هاى متضادّى كه با يكديگر دارند، در انتظار مصلح موعود جهانى، بسر مى برند.

اينك براى اين كه در باره اين موضوع سخنى به گزاف نگفته باشيم فهرست مختصرى از بازتاب اين عقيده را در ميان اقوام و ملل مختلف جهان در اينجا مى آوريم:

1 ـ ايرانيان باستان معتقد بودند كه: «گرزا سپه» قهرمان تاريخى آنان زنده است و در «كابل» خوابيده، و صد هزار فرشته او را پاسبانى مى كنند تا روزى كه بيدار شود و قيام كند و جهان را اصلاح نمايد.

2 ـ گروهى ديگر از ايرانيان مى پنداشتند كه: «كيخسرو» پس از تنظيم كشور و استوار ساختن شالوده فرمانروايى، ديهيم پادشاهى به فرزند خود داد و به كوهستان رفت و در آنجا آرميده تا روزى ظاهر شود و اهريمنان را از گيتى براند.

3 ـ نژاد اسلاو بر اين عقيده بودند كه از مشرق زمين يك نفر برخيزد و تمام قبايل اسلاو را متّحد سازد و آنها را بر دنيا مسلّط گرداند.

4 ـ نژاد ژرمن معتقد بودند كه يك نفر فاتح از طوايف آنان قيام نمايد و «ژرمن» را بر دنيا حاكم گرداند.

5 ـ اهالى صربستان انتظار ظهور «ماركو كراليويچ» را داشتند.

6 ـ برهمائيان از دير زمانى براين عقيده بودند كه در آخر زمان «ويشنو» ظهور نمايد و بر اسب سفيدى سوار شود و شمشير آتشين بر دست گرفته و مخالفين را خواهد كشت، و تمام دنيا «برهمن» گردد و به اين سعادت برسد.

7 ـ ساكنان جزاير انگلستان، از چندين قرن پيش آرزومند و منتظرند كه: «ارتور» روزى از جزيره «آوالون» ظهور نمايد و نژاد «ساكسون» را در دنيا غالب گرداند و سعادت جهان نصيب آنها گردد.

8 ـ اسن ها معتقدند كه پيشوايى در آخر الزمان ظهور كرده، دروازه هاى ملكوت آسمان را براى آدميان خواهد گشود.

9 ـ سلت ها مى گويند: پس از بروز آشوبهايى در جهان، «بوريان بور ويهيم» قيام كرده، دنيا را به تصرّف خود درخواهد آورد.

10 ـ اقوام اسكانديناوى معتقدند كه براى مردم دنيا بلاهايى مى رسد، جنگهاى جهانى اقوام را نابود مى سازد، آنگاه «اودين» با نيروى الهى ظهور كرده و بر همه چيره مى شود....

منبع : امام مهدی (علیه السلام ) در ادیان - مرکز اطلاع رسانی امام مهدی(علیه السلام)

 از ديدگاه شيعه، امام و جانشين پيامبر تنها به دستور خدا و انتخاب او انجام مى‏گيرد و پس از آن پيامبر، امام را معرفى مى‏كند. بنابراين هيچ فرد يا گروهى حق دخالت در اين امر را ندارند.

 ضرورت نصب امام از سوى خداوند دليل‏هايى دارد از جمله:

 الف. به فرموده قرآن حاكم مطلق بر همه چيز خداوند است و همه بايد تنها از او اطاعت كنند. بديهى است اين حاكميّت مى‏تواند از سوى خداوند به هر كسى - مطابق شايستگى و مصلحت - داده شود. بنابراين همان‏گونه كه پيامبر به وسيله خدا انتخاب مى‏گردد، امام نيز به تعيين الهى، بر مردم ولايت مى‏يابد.

 ب.  براى امام، ويژگى‏هايى از قبيل عصمت و علم و... شمرده شده . روشن است كه يافتن و شناختن كسى كه داراى اين صفات - آن هم در عالى‏ترين درجه - باشد تنها به وسيله خداوند كه داناى به آشكار و نهان انسانهاست، امكان‏پذير است. همان‏گونه كه خداوند در قرآن كريم به حضرت ابراهيم‏عليه السلام مى‏فرمايد:

از بررسى مجموع رواياتى كه درباره‏ى مسجد سهله رسيده، به اين نتيجه مى‏رسيم كه براى مسجد سهله ويژگى‏هاى فراوان و امتيازات بى شمار است كه به گوشه‏اى از آن‏ها در اين جا اشاره مى‏كنيم. براى رعايت اختصار، فقط به شماره‏ى حديث و يا احاديثى كه به آن ويژگى دلالت مى‏كند، در داخل كروشه اشاره مى‏كنيم.

1- آن جا، از سرزمين كوفه است.

2- آن جا، اقامت‏گاه پيامبران و صالحان است.

3- آن جا، اقامت‏گاه جانشينان حضرت مهدى (عليه‏السّلام) است

4- آن جا، اقامت‏گاه حضرت ابراهيم (عليه‏السّلام) بود.

5- آن جا، اقامت‏گاه حضرت ادريس (عليه‏السّلام) بود.

6- آن جا، اقامت‏گاه حضرت بقيةاللّه، أرواحنا فداه، است. 

7- آن جا، اقامت‏گاه دائمى آن حضرت است.

8- آن جا، پايگاه حضرت خضر (عليه‏السّلام) است.

9- آن جا، تربتى هست كه همه‏ى پيامبران از آن آفريده شده‏اند. 

10- آن جا، رهگذر راهيان بهشت است.

اين جمعه هم گذشت تو اما نيامدی..........

پايان سبز قصه دنيا!!نيامدی...........

مانده ست دل اسير هزاران سوال تلخ

ای پاسخ هر آن چه معما!!!نيامدی.....

کز کرده اند پنجره ها در غبار خويش

ای آفتاب روشن فردا!نيامدی....

افسرده دل به دامن تفتيده کوير

ای روح آسمانی دريا!!!نيامدی....

ای حس پاک گمشده روح روزگار!

زيباترين بهانه دنيا!نيامدی........

ای از تبار آينه ها!ای حضور سبز!

ای آخرين ذخيره طاها!نيامدی......

اين جمعه هم گذشت و غزل ناتمام ماند

اين است قسمت دل من تا نيامدی

اللهم عجل لوليک الفرج

امير المؤمنين(ع) در خطبه عيد فطر مى فرمايد:

«الا و ان المضمار اليوم و السباق غدا الا و ان السبقة الجنة و الغاية النار». (1)

دنيا محل مسابقه است و آخرت زمان اجر گرفتن، بهشت جايزه برندگان اين مسابقه و جهنم جزاى بازندگان است. در روايتى از فرزند گراميش چنين آمده است:

«مر الحسن (ع) فى يوم فطر بقوم يلعبون و يضحكون فوقف على رؤوسهم، فقال: ان الله جعل شهر رمضان مضمارا لخلقه، فيستبقون فيه بطاعته الى مرضاته، فسبق قوم ففازوا، و قصر آخرون فخابوا، فالعجب كل العجب من ضاحك لاعب في اليوم الذي يثاب فيه المحسنون و يخسر فيه المبطلون و ايم الله لو كشف الغطاء لعلموا ان المحسن مشغول باحسانه و المسى ء مشغول باسائته. ثم مضى ». (2)

در اين حديث، امام حسن (ع) انجام اعمال عبادى در ماه مبارك رمضان را، تشبيه به مسابقه بين افراد نموده اند و عيد فطر را زمان اخذ جوايز برندگان آن مى دانند.

لذا حضرت على (ع) در ويژگى هاى عيد فطر مى فرمايند:

1- روزى كه نيكوكاران ثواب مى برند.

«هذا يوم يثاب فيه المحسنون ».

2- روزى كه گنهكاران زيان مى بينند.

«و خسر فيه المبطلون »

3- شبيه ترين روز به روز قيامت است.

«اشبه بيوم قيامكم ».

چون در قيامت عده اى كه زيان كارند، تاسف مى خورند و غضبناك مى گردند و عده اى كه نيكوكارند رستگار و متنعم به نعمتهاى الهى مى شوند.

4- روز عبرت گرفتن.

«فاذكروا بخروجكم »

وقتى از منازلتان براى خواندن نماز عيد خارج مى شويد، به ياد آوريد زمانى را كه از منزل بدن خود خارج خواهيد شد و سوى خداى خود خواهيد رفت.

«من الاجداث الى ربكم »

وقتى در جايگاه نماز خود مى ايستيد به ياد آوريد زمانى را كه در محضر عدل الهى مى ايستيد و از شما حسابرسى مى كنند.

«و اذكروا وقوفكم بين يدى ربكم »

وقتى از نماز به منازلتان بر مى گرديد به ياد آوريد زمانى را كه به منازل خود در بهشت خواهيد رفت.

«و اذكروا منازلكم فى الجنة »

5- روز بشارت غفران و بخشش الهى.

«ابشروا عباد الله فقد غفر لكم ما سلف من ذنوبكم ».

منابع :

۱) من لا يحضره الفقيه، ج 1، ص 516.

2) تحف العقول، ص 170.

يك مساله ديگر اين است كه آيا در اين زمان ذكر اسم امام زمان، عليه‏السلام، به طور صريح و مشخص، جائز است‏يا خير؟ در بعضى روايات وارد شده كه نبايد صريحا اسم امام زمان، عليه‏السلام، را بيان كنيم بلكه بايد بگوييم (م‏ح‏م‏د) در روايتى آمده است:

«لا يحل لكم ذكره باسمه‏» بنابراين اصلا ذكر نام حضرت مباح نيست. بعضى از اعاظم و علماى دين مستقلا در اين موضوع كتاب نوشته‏اند.  شيخ حر عاملى در اين مساله كتاب مستقلى تاليف نموده است.  مرحوم ميرداماد كتاب مستقلى در اين مساله به نام «شرعة‏التسمية‏» تاليف و بر حرمت ذكر نام اصلى امام زمان، عليه‏السلام، استدلال كرده است.

شيخ صدوق  كه متخصص و استاد جمع روايات مربوط به امام زمان، عليه‏السلام، است در كمال‏الدين مى‏فرمايد:

«والذى اذهب اليه ما روى فى‏النهى من التسمية‏» 

آنچه من بدان مايل شده‏ام رواياتى است كه در آنها از تسميه نهى شده است.

درباره فتوى به حرمت ذكر نام; صريح امام زمان، عليه‏السلام، معتقدان به اين راى چون شيخ صدوق، شيخ مفيد، شيخ طبرسى، سيد اسماعيل عقيلى مولف «كفاية‏الموحدين‏»، ميرداماد، علامه مجلسى، محدث نورى... هر كدام به گونه‏اى به حرمت فتوى داده و آن را به زمان خاص و يا با شرايط مخصوص مقيد نموده و برداشتهاى گوناگونى از روايات مربوطه نجم‏الثاقب‏»  تاليف محدث نورى و ديگر مصادر مربوطه از مشروح مباحث و مطالب آگاهى حاصل نمود.

لكن الان قول ديگرى حاكم است و آن اينكه هيچ يك از مراجع معظم تقليد ما ذكر نام امام‏زمان، عليه‏السلام، را حرام نمى‏دانند زيرا رواياتى را كه در اين خصوص صادر شده ناظر به زمان تقيه مى‏دانند و استدلال مى‏نمايند كه در روايات مربوطه به امام زمان، عليه‏السلام، بيان شده كه نام آن حضرت، نام پيامبر، و كنيه‏اش، كنيه پيامبر، صلى‏الله‏وعليه‏وآله، است. خوب وقتى بنا باشد كنيه پيامبر درباره ايشان علنا مطرح باشد; نام پيامبر نيز علنا در مورد ايشان مطرح شود، اين زمينه‏اى مى‏شد براى اينكه دشمنان حضرت مهدى را شناسايى كرده و جان ايشان را مورد خطر و تهديد قرار دهند و اين مربوط به زمان تقيه و خطر بوده است.

پس توجه مى‏شود كه اين مساله از آن مسائلى است كه به تعبير امام راحل، قدس سره‏الشريف، شرايط زمان و مكان به عنوان عناصر مؤثرى در اجتهاد دخالت دارد و تاثير مى‏گذارد.  برداشت و استنباط فقهاى ما اين است كه اين روايات به زمان تقيه نظارت دارد يعنى زمانى كه خلفاى عباسى با شدت هر چه تمامتر از همه احتمالات و اخبار براى رديابى امام زمان، عليه‏السلام، استفاده مى‏كردند تا آن حضرت را يافته و نابود نمايند. اما الان كه آن تقيه وجود ندارد لذا آن حركت هم منتفى است. بنابراين ذكر نام امام زمان، عليه‏السلام، «حرمت مادامى‏» است‏يعنى مادامى كه تقيه حاكم بوده ذكر نام صريح امام، عليه‏السلام، حرام بوده است اما وقتى تقيه‏مرتفع‏شدحرمت‏هم‏مرتقع‏مى‏شود.

در اين ميان بعضى از بزرگان بين دو قول مطرح در اين مساله جمع كرده‏اند و گفته‏اند به استناد بعضى از روايات ذكر نام صريح حضرت، عليه‏السلام، در ملاء عام و محافل و مجالس جائز نيست امادر غير اين موارد، بيان نام امام زمان، عليه‏السلام، اشكال ندارد. كما اينكه شيخ مفيد در ارشاد  و محدث نورى در النجم‏الثاقب  و شيخ صدوق دراعتقادات  نام شريف آن حضرت را ذكر كرده‏اند و چنانكه گفته شد تفصيل و تشريح موضوع را بايد از مدارك و مصادر خاصه به دست آورد.

دانستنی هایی درمورد حضرت مهدی (عیله السلام) - سید علی شفیعی

 آخرين ستاره درخشان آسمان امامت، در همان سال‏هاى آغاز زندگى، به سؤالات شيعيان در موارد گوناگون، پاسخ‏هاى محكم و قانع كننده مى‏داد و دلگرمى و آرامش خاطر آنان را فراهم مى‏كرد. براى نمونه روايتى را به اختصار نقل مى‏كنيم:

 سعد بن عبدالله قمى از بزرگان شيعه به همراه احمد بن اسحاق قمى وكيل امام حسن عسكرى‏عليه السلام براى طرح سؤالات و دريافت پاسخ آن‏ها به محضر امام يازدهم شرفياب مى‏شود. او جريان اين ديدار را چنين نقل كرده است:

 چون خواستم سؤال كنم، امام عسكرى‏عليه السلام به فرزندش اشاره كرد و فرمود: از نور چشمم سؤال كن! در اين هنگام كودك رو به من كرده فرمود: هر چه مى‏خواهى سؤال كن! ... پرسيدم: مقصود از «كهيعص» [از حروف مقطعه قرآن ]چيست؟ فرمود: اين حروف از خبرهاى غيبى است. خداوند بنده [و پيامبر] خود زكريّا را از آن آگاه ساخته و سپس آن را براى محمدصلى الله عليه وآله وسلم باز گفته است. داستان از اين قرار است كه زكريّاعليه السلام از پروردگارش خواست تا نام‏هاى پنج تن [آل‏عبا] را به او بياموزد. خداوند متعال جبرئيل‏عليه السلام را بر او فرو فرستاد و آن نام‏ها را به او ياد داد. زكريّا چون [نام‏هاى مقدس ]محمد6 و على و فاطمه و حسن: را بر زبان مى‏آورد اندوه و گرفتاريش برطرف مى‏شد و وقتى حسين‏ را ياد مى‏كرد، بغض گلويش را مى‏گرفت و مبهوت مى‏شد. روزى گفت: بارالها چرا وقتى آن چهار نفر را ياد مى‏كنم از اندوه‏ها و نگرانى‏هايم راحت شده و دل‏آرام مى‏شوم و چون حسين‏عليه السلام را به ياد مى‏آورم، اشكم جارى و ناله‏ام بلند مى‏شود؟! خداوند او را از داستان حسين‏عليه السلام آگاه كرد و فرمود: «كهيعص» [رمز اين داستان است‏]. «كاف» رمز كربلا و «هاء» رمز هلاكت خاندان [او] و «ياء» كنايه از نام «يزيد» كه جفاكننده نسبت به حسين‏عليه السلام است مى‏باشد و «عين» اشاره به عطش و تشنگى او دارد و «صاد» نشانه صبر و استقامت امام حسين‏عليه السلام است... .

 گفتم: اى مولاى من! چرا مردم از برگزيدن امام براى خود منع شده‏اند؟

 فرمود: [مقصود تو برگزيدن‏] امام مصلح است يا امام مُفسد؟ گفتم: امام مصلح [كه جامعه را اصلاح كند]. فرمود: با توجه به اينكه هيچكس از درون ديگرى آگاه نيست كه به صلاح و درستى مى‏انديشد يا به فساد و تباهى، آيا احتمال ندارد كه برگزيده مردم، مُفسِد (و اهل تبهكارى) باشد؟ گفتم: آرى، امكان دارد. فرمود: علّت، همين است.و

 گفتنى است كه در ادامه روايت، امام مهدى‏عليه السلام علّت ديگرى نيز بيان كرده‏اند و به سؤالات ديگر هم پاسخ فرموده‏اند كه براى رعايت اختصار از بيان آن‏ها خوددارى شد.

منبع: دوران اختفا وپنهان زیستی حضرت (علیه السلام) - بنیاد حضرت مهدی موعود (علیه السلام)

توقيت

توقيت در لغت يعنی وقت معين کردن , و منظور از آن تعيين وقت برای ظهور ولیّ عصر حضرت بقية الله ارواحنا فداه است .

در اسلام و قرآن برای ظهور امام زمان ارواحنا فداه وقت معینی بیان نشده و هيچکس حتی پيامبر و ائمه عليهم السلام هم در اين باره وقتی تعيين نفرموده و وقّات (کسیکه وقتی برای ظهور تعیین کند) را دروغگو و کذّاب دانسته اند !

1 فضيل گويد: از امام باقر عليه السلام پرسيدم :

آيا برای اين امر (ظهور ) وقتی تعيين شده است؟ حضرت فرمود:

وقت تعيين کنندگان دروغ می گويند ( اين کلام راسه بار تکرار فرمودند! ).

2 مفضّل بن عمر می گويد: از مولايم امام صادق عليه السلام پرسيدم:

آيا مأموريت مهدی منتظر وقت معينی دارد که بايد مردم بدانند کی خواهد بود؟

فرمود: حاشا که خداوند وقت ظهور او را طوری معين کند که شيعيان ما آنرا بدانند.

3 عبد الرحمن فرزند کثير می گويد: خدمت حضرت امام صادق عليه السلام بودم که مهزم اسدی حضورش شرفياب شد و گفت:

قربانت گردم , برای ما بفرمائيد , ظهور قائم آل محمد صلی الله عليه وآله وسلم که انتظار آنرا می کشيد کی خواهد بود ؟ طولانی شده !

حضرت فرمود: ای مهزم , آنهايی که برای آن وقت تعيين می کنند دروغ می گويند !

و آنان که برای ظهورش شتاب می نمايند به هلاکت می رسند !

و آنهايی که تسليم مقررات خدايند نجات می يابند , و سرانجام به سوی ما باز می گردند !

احادیثی از انتظارفرج : برترین اعمال امت من انتظار فرج است . « پیامبر اکرم (ص) » در انتظار فرج باشید واز رحمت خدا نومید نشوید . « امام علی (ع) » آن که منتظر فرج ما است ، همچون کسی است که در راه خدا در خون خود تپیده  باشد . « امام علی (ع) » منتظران ظهور امام مهدی (عج ) برترین اهل هر زمان اند . « امام سجاد (ع) » در شب و روزت منتظر فرج مولایت باش . « امام صادق (ع) » آنکه به ما ایمان آورد وسخن ما را تصدیق کند منتظر امر [ فرج ]  ما باشد ، همچون کسی است که زیر پرچم قائم به شهادت برسد .  « امام صادق (ع) » منتظر ظهور امام دوازدهم مانند کسی است که در رکاب پیامبر خدا شمشیر کشیده است واز ایشان دفاع می کند . « امام صادق (ع) »     التماس دعا